Na een paar weken te hebben geëxperimenteerd met de e-reader Sony PRS-600, hierbij wat eerste indrukken.

Het apparaatje heeft de lengte en breedte van een kleine paperback, met een dikte van een kleine centimeter. Ook inclusief het bijgeleverde beschermhoesje is de gadget daardoor heel makkelijk mee te nemen in mijn schoudertas; een belangrijk voordeel boven de boeken en stapels papier waar ik normaal gesproken dagelijks mee zeul. Een kleiner formaat was ook nog mogelijk geweest (bijvoorbeeld de PRS-300), maar zeker bij de lettergrootte die ik tot nu toe het meeste heb gebruikt (large), lijkt een scherm van een inch minder me toch wat krapjes.

Over het gewicht had ik mezelf niet echt een voorstelling gemaakt, maar verschillende mensen in mijn omgeving vonden het apparaatje iets zwaarder dan ze van tevoren hadden gedacht. Dat gezegd hebbende, de reader is prima in één hand vast te houden, dus daar zou ik me verder niet druk om maken.

Het scherm zou – als het licht tenminste enigszins behoorlijk is – goed door kunnen gaan voor een bedrukte bladzijde met een glasplaatje eroverheen. Leest dus prettig en 'boekachtig', al schijnt de PRS-300 op dit punt nog beter te presteren. Reden daarvoor is het touchscreen van de 600, waarvan je de functionaliteit dus zou kunnen inruilen voor nog meer leescomfort. (Geef je de voorkeur aan een groter scherm dan dat van de PRS-300, dan kun je op zoek gaan naar de PRS-505, de voorloper van de 600 zonder touchscreen maar wel met 6”-scherm.)

Zelf ben ik wel enigszins enthousiast over het touchscreen, met name omdat het me in staat stelt makkelijk stukken tekst te highlighten, om ze later in een lijstje op te kunnen roepen. Erg fijn als je een boek aan het recenseren bent. (Dit highlighten werkt trouwens beter in echte eBooks dan in pdf's, heb ik gemerkt. Wat dan weer een beetje spijtig is, want drukproeven krijg ik doorgaans aangeleverd als pdf.)

Notities maken op het touchscreen gaat helaas een stuk minder fijn; de vertraging tussen het schrijven en verschijnen van de tekst zorgt ervoor dat ik deze mogelijkheid tot nu toe weinig heb gebruikt. Wel sla ik de pagina's liever om met de stylus dan met de knoppen onder het scherm, maar dat ligt er misschien meer aan dat ik de knoppen niet zo prettig vind drukken, dan dat ik zo'n enorme fan van dat pennetje ben.

Wat de bestandsformaten betreft, heb ik tot nu toe vooral gewerkt met EPUB-boeken en pdf'fen. In beide gevallen krijg ik nette schermen vol tekst in de gewenste lettergrootte, al zit er bij de pdf'fen wat vaker een witte pagina tussen. Daar valt prima mee te leven, maar een rijk geïllustreerd boek – zoals KIJK-medewerker Sander Koenens nog te verschijnen '48 uur' – levert wel problemen op. Hier zorgen de foto's en de koppen voor aardig wat vertraging en lelijk gevulde schermen.

Mocht ik erg kritisch of teleurgesteld klinken, dan is dat niet mijn bedoeling. In grote lijnen doet de PRS-600 wat ik ervan verwachtte en ben ik er dus erg content mee. Wel geeft het apparaatje me nog echt het gevoel aan het begin van een ontwikkeling te staan. Het gebrek aan kleur, de tijd die het scherm nodig heeft om te verversen, de wat lompe pictogrammen, de eerdergenoemde notitiefunctie... Allemaal punten die waarschijnlijk snel verbeterd zullen worden, en de PRS-600 dus vrij snel bejaard zullen maken.

Desalniettemin, voorlopig ben ik vooral blij dat ik een apparaatje heb dat me in staat stelt te recenseren, nog niet verschenen boeken met me mee te nemen zonder dat ik hele pakken a4'tjes hoef vol te printen. En dat ik nu een e-readerervaringsdeskundige ben, in plaats van iemand die zonder ooit zo'n ding te hebben aangeraakt zijn oordeel in het rond strooit.

Het resultaat doet denken aan de reeks 'De dagelijkse worsteling' van Manu Larcenet: cartooneske tekeningen die aanvankelijk lijken te contrasteren met de serieuze, uit het echte leven gegrepen inhoud, maar die uiteindelijk toch uiterst geschikt blijken te zijn. (Zowel bij 'Waarom Pierre dood moest' als bij 'De dagelijkse worsteling' zou je de figuurtjes met hun grote neuzen en/of sprieterige haren achteraf niet willen inruilen voor, ik noem maar wat, de realistische platen van Vance.)

Een verschil tussen beide strips is dat Alfred meer met het medium speelt dan Larcenet. Laatstgenoemde houdt het voornamelijk bij vier stroken plaatjes per pagina, terwijl de eerste meer varieert met zijn paginavulling en kleurgebruik, en aan het eind van het verhaal zelfs deels overstapt op foto's. Dat leidt tot een wat avontuurlijker ogend geheel.

Voornamer is, wat mij betreft, dat zowel Larcenets reeks als dit verhaal van Ka en Alfred vallen in het gebied waar ik strip het liefste heb: ergens halverwege tussen de klassieke avonturenverhalen – leuk, maar wel grotendeels pulp – en het al te artistieke gebeuren dat nauwelijks meer te volgen is. Of, in tijdschriftentermen: ergens tussen Eppo en Eisner, waar helaas in Nederland net geen professioneel blad is gepositioneerd.

Score: @@@@@