Oké, voor de drie pond die ik in Nottingham betaalde voor deze dvd mag ik haast niet zeuren. Maar toch: Yesspeak/Yes Acoustic is een teleurstelling. De hoofdmoot van het schijfje is een documentaire over de meer dan veertig jaar oude progressieve rockband die om allerlei redenen nauwelijks weet te boeien. Om te beginnen krijg je één grote lofzang op de huidige line-up (Anderson, Howe, Wakeman, Squire, White), waarbij de vele ex-bandleden nog net niet onder het tapijt geveegd worden - aan het woord komen ze al helemaal niet. Dat geldt natuurlijk wel voor de huidige bandleden, maar erg veel te melden hebben die niet, net als trouwens The Who-zanger Roger Daltry, die een schuimbekkende, slecht geschreven voice-over voor zijn rekening neemt. Daarnaast lijkt de documentaire aanvankelijk een chronologisch overzicht van de band te willen geven om daar vervolgens alweer heel snel mee op te houden. In plaats daarvan wordt een flink stuk film gewijd aan de roadies - maar helaas, hoewel die voor de band ongetwijfeld heel belangrijk zijn, heeft de gemiddelde kijker er natuurlijk helemaal niets mee. Nee, dan waren de documentaires op de recente Genesis-rereleases - hoewel ook die geen Oscars zullen winnen - toch een stuk interessanter. Wat de dvd nog een beetje op weet te krikken, is het segmentje Yes Acoustic: een unplugged optreden ter gelegenheid van de première van bovenstaande documentaire. Veel is het niet, maar het is tenminste muziek en geen knullige, zelfverheerlijkende promopraat.

Bij elkaar gestemd door de bezoekers van de site musicradar.com: de top-50 van beste gitaarriffs aller tijden (riffje 50 tot en met 26 en riffje 25 tot en met 1). Nu heb ik de leeftijd om schuimbekkend met dit soort lijstjes in discussie te gaan inmiddels achter me liggen, maar ik kon het toch niet laten om een paar eigen aanvullingen te noemen:

 

The Punk and the Godfather (The Who). Iets van Pete Townshend moet er wel bij. Bijvoorbeeld deze (al zou een dergelijke albumtrack natuurlijk nooit hoog kunnen eindigen in een publiekslijst).

Under the Sun (Marillion). Radiation is misschien wel de slechtste cd die de band ooit maakte, maar het riffje van deze antibroeikaseffectsong (uit 1998, dus van lang voor An Inconvenient Truth) heb ik altijd geweldig gevonden. Ik kan de enige zijn, though.

Aqualung (Jethro Tull). Ik denk dan in eerste instantie aan de eerste zes tonen, maar die vormen natuurlijk alleen maar het beginnetje van de Aqualung-superriff, die ik altijd met veel plezier meespeel.

Hocus Pocus (Focus). Beste riff van vaderlandse bodem?

Heart of the Sunrise (Yes). Voor wie nog het idee had dat Yes alleen maar blije elfjesmuziek maakte.

Downside Up (Peter Gabriel). Vreemde keus misschien, maar het pingelriedeltje dat halverwege het nummer erin komt en de basis wordt voor het tweede deel, is zonder meer briljant.

Gay Bar (Electric Six). Om maar iets van Dick Valentine in deze lijst te hebben.

21st Century Schizoid Man (King Crimson). Of is dat meer een hele-band-riff dan een gitaarriff? Zo ja, doe dan maar Red; één groot gitaarrifforama.

Paranoid Android (Radiohead). Vreemd dat de stemmers van musicradar.com voor Airbag gingen; dat was voor mij altijd de zure appel vóór dit nummer.

Even Less (Porcupine Tree). Zo’n opeenvolging van noten die direct zo goed klinkt dat je nauwelijks gelooft dat niemand hem eerder heeft bedacht.

Money for Nothing (Dire Straits). Bizar dat ík deze moet noemen, eigenlijk. Die had toch wel op eigen kracht het lijstje van musicradar.com mogen halen.

Thunderstruck (AC/DC). Idem. Nu ja, er is veel om uit te kiezen bij deze groep, dus het is wel begrijpelijk dat dit relatieve nakomertje dan niet komt bovendrijven.

Gettin’ Tighter (Deep Purple). Ritchie Blackmore heeft de nodige memorabele riffs op zijn naam staan (Smoke on the Water, Fireball, Burn), maar ik ga eigenwijs voor dit funky dingetje van kortstondige vervanger Tommy Bolin.

Sabbath Bloody Sabbath (Black Sabbath). Of één van die miljoen andere zware riffs die Tony Iommi de afgelopen vier decennia uitpoepte.

I Want You (She’s So Heavy) (The Beatles). Gelukkig hadden de Fab Four door dat het gitaarlijntje aan het eind van dit nummer alleen maar beter wordt als je het tot in het oneindige blijft herhalen.

Score: @@@@@

Drukke, maar leuke week achter de rug, met afgelopen woensdag 'Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat' in Zoetermeer. Over de muziek schreef ik hier al; de Nederlandse uitvoering is uitstekend. Vooral de eerste helft blijkt een niet-aflatend spektakel dat van het ene in het andere nummer dendert, vol kleine geintjes in spel, decor en teksten. Het gedeelte na de pauze moet door het overbodige 'Stapel op mij' van de farao en het wel erg lange 'Die mooie tijd in Kanaän' wat aan tempo inboeten, maar desondanks is de musical als geheel een absolute aanrader. Vooral alle respect voor Renée van Wegberg, die als vertelster van alle rollen het meeste te doen heeft en desondanks tot het eind op vocaal gebied een verpletterende indruk maakt. John Vooijs (alternate voor Freek Bartels) kwijt zich als Joseph ook goed van zijn taak, net als broer Ruben ('Hij is nou hoog in de hemel'), de nieuwe farao (René van Kooten) en, ach, eigenlijk de hele rest van de cast. Daarnaast natuurlijk een schouderklopje voor vakvrouw Martine Bijl, die de hele boel weer eens inventief heeft vertaald. Jammer alleen dat Robin van den Akker geen deel meer uitmaakt van het ensemble (klik), maar goed: met drie andere Josephs op het podium (Freek of John, Mathijs en Hein) heeft de AVRO-kijker op zich natuurlijk weinig te klagen...

(Oh ja: Joseph > Ciske, wat mij betreft. Blijkbaar kan ik toch meer met Bijbels dan met Amsterdams.)

Nog geen kans gezien om er eerder over te bloggen, maar afgelopen zaterdag een avondje prog gedaan in Cultuurpodium Boerderij (Zoetermeer). De mysterieuze drs. R en ik gingen voor het Britse Pure Reason Revolution (al eerder geplugd op deze site) en kregen er twee aan elkaar gerelateerde Poolse bands gratis bij: After en Quidam. After beet het spits af met alleen maar eigen prog-nummers die me niet zoveel zeiden. Daarna mocht Quidam (met dezelfde bassist!), dat wat losser in zijn vel zat en de boel opleukte met een aantal leuke covers (Red, Riders on the Storm, Hush) en wat funky stukjes. Tot slot dan eindelijk de hoofdact, die veel nummers speelde van het nieuwe album Amor Vincit Omnia, maar gelukkig ook tijd maakte voor The Bright Ambassadors of Morning, het 'pièce de resistance' van het debuut. Voor de rest zoals te verwachten mooie stukjes samenzang van opperhoofd Jon Courtney, bassiste/elektronicamevrouw Chloë Alper en gitarist/mutsdrager Jamie Willcox, en strak, goed in elkaar klikkend instrumentaal werk. (Dat overigens hier en daar werd aangevuld door een meelopende tape, maar goed: vier mensen is ook wel erg weinig om het rijke studiogeluid van de band live te reproduceren.) Alles bij elkaar een erg fijne avond (voor 18 euro exclusief!) met een goede opbouw: van aardig naar uitstekend. En Pure Reason Revolution blijft een band die ik van harte aan iedereen kan aanbevelen.

 

Foto's van het concert zijn te vinden op de site van Bert Treep.

Een eerbetoon aan Yes, dat moet de cd Tales from Yesterday zijn. Of, iets cynischer: een manier om allerlei nu opererende groepen onder de aandacht te brengen van de oude garde progressieve-rockfans. Hoe dan ook: dertien gecoverde Yes-nummers van wisselende kwaliteit en durf op één schijfje. Namelijk...

1) Roundabout (Robert Berry)
Gitarist/zanger/producent Berry had eerder de twijfelachtige eer om met toetsenist Keith Emerson en drummer Carl Palmer het compleet afgebrande album 'To the Power of Three' te maken en doet nu zijn eigen 'ding' met Roundabout, zonder dat het nummer onherkenbaar wordt. Op zich is dat natuurlijk een goede manier van coveren, maar toch weet deze versie weinig meer bij me los te maken dan de wens om het origineel weer eens te gaan beluisteren.

2) Siberian Khatru (Stanley Snail)
Zo goed als een kopie van het wervelende origineel, met een heel klein stukje Heart of the Sunrise aan het eind. Knap gedaan, maar volstrekt overbodig.

3) Mood for a Day (Steve Morse)
De afgelopen jaren bewees Morse al dat hij genoeg 'chops' in huis heeft om gitaarlegende Ritchie Blackmore te vervangen in Deep Purple. Hier laat hij zien dat hij ook de akoestische capriolen van Steve Howe uit zijn mouw kan schudden - en dat leidt tot een knap gespeeld, maar volslagen zinloos nummer.

4) Don't Kill the Whale (Magellan)
Kijk, dat kan natuurlijk ook: een weinig geliefd nummer van één van Yes' slechtste albums plukken en daar lekker op los gaan. Resultaat: een hilarische neo-prog-a-thon van dik zes minuten vol clichés, die stiekem een van mijn hoogtepunten van deze cd is (zie filmpje beneden).

5) Turn of the Century (Steve Howe en Annie Haslam)
Haslam (Renaissance) blijft een van de mooiste stemmen ter wereld hebben, wat deze versie van Turn of the Century zeker goed doet. Maar ik blijf het een wat saai nummer vinden.

6) Release, Release (Shadow Gallery)
Nog een Tormato-nummer, deze keer onder handen genomen door progmetalband Shadow Gallery. Leuk gedaan, maar net niet op de juiste manier fout om de grijns van Don't Kill the Whale terug te laten keren.

7) Wonderous Stories (World Trade)
Het origineel, hoewel schijnbaar een hitje voor Yes, vond ik altijd al saai. Deze cover verandert daar niets aan.

8) South Side of the Sky (Cairo)
Da's dan wel weer leuk: een nieuwe versie van een uitstekend Yes-nummer uit de oude doos, dat om de een of andere reden nauwelijks opduikt op de vele verzamelaars of live-albums van de band zelf. Nette cover, zij het weinig avontuurlijk; de gitaren zijn wat meer metal, voor de rest weinig veranderingen.

9) Soon (Patrick Moraz)
De toetsenist die te horen was op het Yes-album Relayer met een pianoversie van het 'mooie stukje' van The Gates of Delirium. Leuke aanvulling, al was het hele nummer op piano natuurlijk interessanter geweest...

10) Changes (Enchant)

Zo goed als een kopie van het origineel, waarbij de stemmen van Jon Anderson en Trevor Rabin zijn ingeruild voor die van de aan Kansas herinnerende Enchant-zanger Ted Leonard. Geen verbetering, wat mij betreft.

 

11) Astral Traveller (Peter Banks)
Weer een ex-bandlid aan het werk: gitarist Peter Banks, te horen op de eerste twee Yes-albums, met een instrumentale, behoorlijk omgewerkte versie van Astral Traveller (Time and a Word). Zeker een van de interessantere nummers op de cd.

12) The Clap (Steve Morse)
Weer een pingeldingetje van Morse. Zie Mood for a Day.

13) Starship Trooper (Jeronomi Road)

Een toepasselijke afsluiter, opgenomen door de band waar zanger Damian Wilson (Ayreon) blijkbaar tegenwoordig deel van uitmaakt. Geen cover die het origineel overstijgt, maar op zich een versie die net anders genoeg is om de oren te doen spitsen.

En tja, wat zeg je over de cd als geheel? Het woord 'zinloos' komt natuurlijk bovendrijven (wat voor heel veel coveralbums geldt), maar tegelijk is het ook weer best lollig om al die overbekende nummers voorbij te horen komen in een nieuw jasje. Toch nog een redelijk mild oordeel dus.

Dat het Leidse musicalgezelschap Otis veel talent in huis heeft, weet ik inmiddels maar al te goed; mijn eigen Scarlett is er een mooi voorbeeld van. Toch sta ik altijd weer versteld van waar deze groep amateurs toe in staat is. Zoals afgelopen weekend, toen de nieuwe voorstelling, Three Times a Lady, opgevoerd werd in Theater De Muze, Noordwijk. Van de vijf uitvoeringen bezocht ik er maar liefst drie - en niet omdat dat moest van vriendinnetjelief, die uiteraard ook weer op het podium stond. Nee, ik zie Otis met alle plezier meerdere keren, zodat ik niets mis en iedereen die meedoet de aandacht kan geven die hij of zij verdient.

De voorstelling bestond deze keer uit drie delen (twee voor de pauze, één erna) met steeds een krachtige dame centraal, respectievelijk Evita, Aïda en Elisabeth ('Sissi'). Met hun vertolkers hebben we al meteen drie niet te missen krachtpatsers beet. Ineke's Evita was ijzersterk, zowel qua spel als zang - en dat terwijl het me bepaald niet de makkelijkste melodieën lijken. Aïda (Joke) bleek een echte aanwinst: een mooie down-to-earth tegenhanger van de flamboyante Egyptische prinses Amneris, de altijd indrukwekkende Anneleen. En Paula als Elisabeth - wat een uithaal... Om bang van te worden.

Maar laten we vooral de rest niet vergeten. Zonder volledig te zijn: kudo's voor Mirjam, die als aartshertogin Sophie de perfecte boze schoonmoeder neerzette, voor de maitresse van Peron (Adrienne), die me elke keer weer met haar eerste zin al beet had, voor Jos, die als de moordenaar van Elisabeth de hele tweede helft in zijn eentje bij elkaar moest houden, voor de loepzuivere Hans (ex-Romeo) als Elisabeths zoon, die alles uit zijn ene moment in de spotlight wist te halen... En uiteraard hofdame #5 ;-)

En dan het hoogtepunt van de voorstelling: Gezegend Nubië, uit Aïda. Natuurlijk voor een deel dankzij de vocale capriolen van Rose en Jolanda (dat kleine stukje samenzang! Waa!), maar de kracht van het nummer zat hem volgens mij nog meer in het feit dat de hele groep er duidelijk volledig in op ging, en dat gevoel sloeg over naar het publiek (en het combo, hoorde ik achteraf). Een zeldzaam mooi momentje theater; onvergetelijk zelfs.

Kortom, volgend jaar ben ik er weer bij. Drie keer, als het even kan.

Sparks: Exotic Creatures of the Deep

De broertjes Ron en Russell Mael maken al sinds de jaren zeventig power pop met hoge stemmetjes die even bombastisch als komisch is. Daar heb ik wel wát van gehoord, maar een echte Sparks-fan ben ik nooit geworden. Exotic Creatures of the Deep zou daar wel eens verandering in kunnen brengen; dit is erg goed spul, met briljante songtitels als Lighten Up, Morrissey (de ex-zanger van The Smiths) en I Can't Believe That You Would Fall for All the Crap in This Song.


Bass Communion: Pacific Codex

Minimalistisch project van Porcupine Tree-frontman Steven Wilson, dat wat mij betreft geen muziek meer mag heten: twee keer twintig minuten gebrom en ge-woiiing zonder ritme of melodie. Ik kan hier niets mee.


Bon Iver: For Emma, Forever Ago

Ben er nog niet helemaal uit wat ik van dit album vindt. Ik hoor subtiele, 'leeg' klinkende nummers met een mannelijke falsettostem en vraag me af: is dit saai of mooi? Moet ik gelijk besluiten dat dit 'mijn ding' niet is en andere albums uitproberen, of hier toch meer tijd in steken? Eerst neigde ik naar het eerste, maar na het lezen van dit tekstje op Allmusic.com denk ik dat ik toch maar het tweede doe.


Emiliana Torrini: Me and Armini

Emiliana Torrini doet denken aan Björk, maar op grond van haar naam dacht ik met een Zuid-Amerikaanse of iets dergelijks te maken te hebben. Toch niet; ze is ook IJslandse, zo vertelt internet mij. Haar eerdere albums ken ik niet, maar Me and Armini is een van de fijnste cd's uit 2008 die ik tot nu toe gehoord heb. Liedjes met veel akoestische gitaar en een erg, nu ja, schattig klinkend vrouwenstemmetje; ik kan het niet anders omschrijven. Favoriet is vooralsnog het blije Jungle Drum.

Score: @@@@@

Score: @@@@@

Score: @@@@@

Score: @@@@@