| |
 |
|
De beste films van 2009
Film | film
|
02 Januari 2010 | 22:38:24
|
(Blogje dat eigenlijk eind vorig jaar gepost had moeten worden, maar ach... een nagekomen terugblikje op 2 januari moet ook maar mogen.)
Het filmjaar 2009 begon voor mij wat moeizaam. Tot september zag ik niets nieuws dat ik met vier of vijf apenstaartjes wilde bekronen. Watchmen en Star Trek waren op zich goed, maar niet super (al behoor ik met die mening waar het Star Trek betreft waarschijnlijk tot een minderheid). De horrorfilm Grace, gezien op filmfestival Imagine, was aardig, maar geen jaarlijstjesmateriaal. De lovende woorden voor Werner Herzogs Antarctica-documentaire Encounters at the Far Side of the World begreep ik niet helemaal. Harry Potter and the Half-blood Prince voldeed aan de verwachtingen opgewekt door de vorige vijf films, maar overtrof die niet. En de tweede Dan Brown-verfilming Angels & Demons was op zijn best redelijk te noemen.
Gelukkig keerde het tij met Inglourious Basterds: tot mijn verbazing eindelijk een Tarantino waar ik wel wat mee kon (al bleef ik er een wat ongemakkelijk gevoel bij houden). Een week later volgde (500) Days of Summer, zonder twijfel een van de interessantste romantische komedies die ik ooit heb gezien. Daarnaast stelde Pixar niet teleur met Up (zie de comments hier voor een andere mening) en bleek de Zuid-Afrikaanse, maatschappijkritische - en ranzige/gewelddadige - sciencefictionfilm District 9 de moeite waard. Mocht ook James Camerons 3D-spektakel Avatar nog aan de verwachtingen voldoen, dan zou ik daarmee zowaar genoeg materiaal verzameld hebben voor een respectabele top-5. Tot die tijd:
- Up
- Inglourious Basterds
- District 9
- (500) Days of Summer
|
|
|
|
Mulan, Little Mermaid en Up
Film/Animatie | film
|
30 December 2009 | 08:53:46
|
Heel wat films de afgelopen maanden wel gezien, maar niet besproken op dit weblog. Een poging om de schade in te halen, te beginnen met drie animatiefilms:
Up (2009)
Een tijdlang waren de stemmers op IMDb van mening dat Up de beste animatiefilm aller tijden is, maar zoals wel vaker met nieuwe films bleek dat net wat veel eer: inmiddels staat Pixars jongste op de derde plaats, na WALL-E en Spirited Away. Daar kan ik absoluut mee leven, en er zijn ook nog wel wat andere Pixars te noemen die Up wat mij betreft naar de kroon steken ( The Incredibles, Finding Nemo en Ratatouille bijvoorbeeld). Neemt allemaal niet weg dat Up weer een schot in de roos is: een erg origineel verhaal dat nu weer ontroerend, dan weer spectaculair is, en daarmee dan misschien niet de beste animatiefilm ooit, maar wellicht wel de beste film van 2009 is.
Score: @@@@@
Mulan (1998)
Wat misschien wel het meest tekenend voor deze Disney is, dat ik er een week nadat ik hem had gezien al weinig meer over wist te zeggen, positief of negatief. Na een paar maanden is dat natuurlijk alleen nog maar erger geworden. Ik houd het dus maar bij: goed naar te kijken, maar zeker geen klassieker.
Score: @@@@@
The Little Mermaid (1989)
Dit zou de 'return to form' van Disney moeten zijn, maar op mij kwam The Little Mermaid nog over als een goede middenmoter, die duidelijk een eindje achterbleef bij bijvoorbeeld Beauty and the Beast van twee jaar later. Hoe The Lion King en Aladdin (de overige films die worden gerekend tot de Disney-comeback van eind jaren tachtig, begin jaren negentig) zich verhouden tot deze twee, moet nog blijken.
Score: @@@@@
|
|
|
|
Pirates of the Caribbean: At World's End
Film/Avontuur | film
|
19 Oktober 2009 | 21:34:10
|
Wat een rommeltje, die derde Pirates of the Caribbean-film. Bergen personages die drie uur lang in de weer zijn met van alles en nog wat, maar een goed, enigszins geloofwaardig verhaal is in geen velden of wegen te bekennen. Enige pluspuntje was de cameo van Keith Richards, omdat ik vergeten was dat hij in de film zat en hij voor de verandering eens gewoon in het plaatje past (in tegenstelling tot, pak 'em beet, Stan Lee in Spider-Man 3). Voor de rest... Geoffrey Rush praat de hele tijd als die oude zeebonk uit The Simpsons, Davey Jones wordt het billenmaatje van Lord Beckett en verliest zo al zijn bovennatuurlijke griezeligheid, Jack Sparrow belandt vooral in surrealistische scènes die in een film als deze helemaal nergens op slaan, de godin waar zoveel om te doen is verdwijnt na een enkele scène weer uit beeld... En ga zo maar door. Of liever, doe maar niet.
Score: @@@@@
|
|
|
|
Inglourious Basterds, Harry Potter 6
Film | film
|
11 Oktober 2009 | 15:04:15
|
Inglourious Basterds (2009)
Je moet het Quentin Tarantino meegeven: hij doet steevast zijn eigen ding, en dat pakt deze keer erg goed uit. Zelfs ik, bepaald geen fan, was ruim twee en een half uur geboeid door de wraakzuchtige joden en nare nazi's van Inglourious Basterds, met vooral veel kudo's voor Christoph Waltz (kolonel Hans Landa), die het te oordelen naar de messageboards op IMDb zowaar tot onwaarschijnlijk sekssymbool heeft geschopt. Toch blijf ik een wat zure nasmaak overhouden aan al dat Tarantino-geweld. ('t Is niet zozeer wát er gebeurt - op dat gebied kan ik inmiddels wel wat hebben - als wel het gevoel dat eromheen hangt, of liever: het gebrek aan gevoel. Of zoiets; ik vind het moeilijk mijn vinger er precies op te leggen.) Oh, en mogen die geintjes als die plotsklaps in beeld verschijnende namen er misschien uit? Tuurlijk, 't is onverwacht en grappig, Quentin, maar ben je nou een verhaal aan het vertellen of ben je maar wat in het rond aan het geinen? ... Oh. Nou ja, dan moet je het ook zelf maar weten.
Score: @@@@@
Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009)
Misschien moet ik de zes Harry Potterfilms tot nu toe nog eens achter elkaar zien om ze echt goed te kunnen vergelijken, maar op dit moment zou ik zeggen dat ik ze - ondanks inmiddels vier verschillende regisseurs - allemaal bij benadering even goed vind. Ook voor The Half-Blood Prince geldt weer: een nette, maar niet briljante verfilming die op het ene moment overdonderend, op het andere moment tenenkrommend is. Ach ja. Aangenomen dat de laatste twee delen niet tegenvallen, hebben we toch maar mooi een achtdelige filmreeks waarvan niet één aflevering echt slecht te noemen is. En hoeveel zijn er daar verder van?
Score: @@@@@
|
|
|
|
Gladiator, Encounters..., Inherit the Wind
Film | film
|
21 Augustus 2009 | 23:22:09
|
Gladiator (2000)
Destijds in de bioscoop stelde Gladiator me een tikje teleur. Ik vond dat de film deed alsof-ie een moderne I, Claudius zou worden (nota bene met Derek 'Clau-Clau-Claudius' Jacobi in een bijrol), maar uiteindelijk voornamelijk om het knokken in de arena bleek te draaien. Nu ik de film na jaren terugzie, vind ik de balans bij nader inzien toch wel oké: er zit genoeg verhaal om het wapengekletter heen. (Al blijft bovengenoemde BBC-serie met zijn focus op intriges en noest Brits acteerwerk natuurlijk superieur.)
Score: @@@@@
Encounters at the End of the World (2007)
Alweer een tijdje geleden zag ik deze documentaire over Antarctica van Werner Herzog tijdens een persvertoning. Was er toen niet heel erg van onder de indruk; de film kwam op mij over als een ratjetoe van dingen die je op de zuidpool aantreft (einzelgängers, nederzettingen, wetenschappelijk onderzoek, ongerepte landschappen en pinguïns), waarbij achteraf een wat halfslachtige poging was gedaan om er één geheel van te smeden. Ook ergerde ik me aan het trucje van Herzog om de camera aan het eind van een gesprek een tijdlang op de geïnterviewden gericht te houden; een flauw maniertje om de mensen die zo aardig zijn om aan je film mee te werken ongemakkelijk in beeld te brengen. Toch: de zuidpool blijft een intrigerend gebied, en ook een documentaire die ik an sich niet helemaal kan appreciëren, weet dat over te brengen.
Score: @@@@@
Inherit the Wind (1960)
Zwartwitverfilming van de Scopes Trail, waarbij een leraar werd aangeklaagd omdat hij de evolutietheorie had onderwezen terwijl dat in zijn staat bij wet was verboden (zie mijn artikel in de evolutiespecial van KIJK, maart 2009). De nadruk ligt daarbij - uiteraard - op de dialogen, waardoor Inherit the Wind met zijn speelduur van ongeveer twee uur op de moderne filmkijker misschien wat saai overkomt. Zelf zit ik anders in elkaar; bij mij dreigt de aandacht juist te verslappen tijdens al te lange, over the top actiescènes, dus ik kon uitstekend uit de voeten met deze ‘praatfilm’.
Score: @@@@@
|
|
|
|
Vijf films kort
Film | film
|
20 Juli 2009 | 22:27:14
|
The Emperor's New Groove (2000)
Het weinig pretentieuze The Emperor's New Groove (Keizer Kuzco) probeert niets anders dan grappig te zijn en slaagt daar met verve in. Eén van de betere avondvullende Disneyfilms, tot mijn verrassing.
Score: @@@@@
Singin' in the Rain (1952)
Sommige klassiekers blijk ik decennia later ook nog te kunnen waarderen ( All Quiet on the Western Front, Casablanca), andere doen me niet zoveel. Singin' in the Rain hoort helaas bij die tweede groep. Ik neig naar de samenvatting: een vrij voorspelbaar verhaal met veel te lange muzikale intermezzo's die soms een wel heel magere aanleiding hebben.
Score: @@@@@
Au revoir les enfants (1987)
Ingetogen drama over een Franse kostschool tijdens WOII met een handvol ondergedoken joodse leerlingen, die op zijn eigen manier de absurde realiteit van de holocaust ook na films als Schindler's List en The Pianist toch weer hard aan doet komen.
Score: @@@@@
Halloween (1978)
Het zal wel zijn omdat de hele opzet inmiddels zo'n cliché geworden is, maar anno 2009 wist de eerste Halloween weinig indruk meer op me te maken. Plus, ik raak altijd vooral geïrriteerd van zwijgende slashers zonder duidelijke motivatie die maar doorgaan met mensen doodmaken. Doe es wat plot, denk ik dan.
Score: @@@@@
Superman Returns (2006)
Een teleurstelling, niet alleen in vergelijking met andere recente superheldenfilms (waaronder X-Men 1 en 2 van dezelfde regisseur); ook Superman I en II met Christopher Reeve sla ik in al hun aandoenlijke knulligheid een stuk hoger aan.
Score: @@@@@
|
|
|
|
Jesus Camp
Film/Docu | film
|
11 Juli 2009 | 22:35:39
|
Hier kan Michael Moore nog wat van leren. Jesus Camp (2006) is een documentaire over christelijke fundamendalisme in de VS, die je eens niet op extreem doorzichtige wijze een bepaald standpunt door de strot ramt. In plaats daarvan krijg je gewoon te zien wat er daadwerkelijk gebeurt op kinderkampen van de 'Pentecostals', in megakerken en bij conservatieve gelovige Amerkanen thuis. En dat blijkt beangstigend en schrijnend genoeg om verder commentaar overbodig te maken.
Wat Jesus Camp dan toont? Kinderen die schreeuwen, dansen, huilen en smeken om vergeving bij religieuze bijeenkomsten, aangespoord opgezweept door volwassenen. Kinderen die Chick Tracts en andere religieuze propaganda uitdelen, als aandoenlijke Jehovagetuigen waar je geen nee tegen kunt zeggen. Kinderen die thuis les krijgen van hun ouders, en 'educatieve' video's bekijken, waarbij de moderne wetenschap wordt gekarikaturiseerd en afgeschilderd als onzin. En kinderen én volwassenen die te horen krijgen dat er niet gedebatteerd hoeft te worden over zaken als homoseksualiteit - wat we daarvan moeten vinden staat immers in de Bijbel (zie Leviticus, dat bijbelboek waarin ook het dragen van een shirt van polyester en katoen wordt verboden).
Over het waarom van deze indoctrinatie, is de pastor die min of meer de hoofdrol speelt in de documentaire heel duidelijk: met enige jaloezie constateert ze hoe de vijand (de islam) zijn kinderen effectief voor het geloof traint, dus dan moeten de mensen met het juiste geloof dat zeker doen. Bovendien, zo legt ze uit: wat je kinderen zo rond hun zevende meegeeft (in dit geval: een afkeer voor wetenschap en onbegrip voor andersdenkenden), dragen ze hun hele leven met zich mee. En om dat nobele doel te bereiken, mogen alle middelen ingezet worden: van barbiepoppen tot metal en rap. Ook Powerpointpresentaties worden overigens veelvuldig gebruikt, waarbij vóór de bijeenkomst wordt gebeden om technische problemen bij de vertoning daarvan te voorkomen.
Bij wijze van wederhoor komt met name aan het begin en het eind van de film een radiopresentator in beeld die zich afzet tegen het christelijke fundamentalisme. Desondanks zal het voor gelovigen moeilijk zijn om de makers te beschuldigen van een anti-fundamentalistische agenda (al zullen ze die stiekem wel gehad hebben, vermoed ik). Sterker nog, het zou kunnen dat een typische Amerikaanse fundamentalist goedkeurend kijkt naar de droog in beeld gebrachte meningen en godsdienstige taferelen. Tenminste, tot hij hoort dat de documentaire er wel voor heeft gezorgd dat het 'Jesus Camp' dat het meest uitgebreid aan bod komt inmiddels niet meer bestaat. Zagen de minder fanatieke kijkers blijkbaar toch iets anders dan kinderen die het voorrecht hadden al op jonge leeftijd in contact te komen met de Heer.
Score: @@@@@
PS Kwam trouwens terecht bij deze documentaire via een lijst op internet van de '50 engste films ooit'. En inderdaad, op zijn eigen manier kan Jesus Camp zich best meten met A Nightmare on Elm Street of Halloween. |
|
|
|
[Rec]
Film/Horror | film
|
03 Juli 2009 | 20:37:08
|
Tuurlijk, The Blair Witch Project deed het al eerder: een zogenaamde documentaire met wild bewegende camera, die uitloopt in een horrorfilm. Maar [Rec] is anders genoeg om niet als kloon behandeld te hoeven worden, en veel minder afhankelijk van de hype dan destijds de heksenjacht in het bos van Daniel Myrick en Eduardo Sánchez. De insteek van deze vrij korte Spaanse film: een lokale tv-zender neemt op wat een uitzonderlijk saai programma over de brandweer lijkt te gaan worden. Maar dan klinkt het alarm: er is een probleem met een dame in een appartementencomplex. De brandweerlieden rukken uit, vergezeld van presentatrice en cameraman, die allang blij zijn dat er eindelijk iets gebeurt. Maar op de plaats van bestemming ontwikkelt de situatie zich al gauw van verontrustend tot gruwelijk, waarbij het 'reality-tv'-sfeertje, de onbewerkte beelden en het realistische acteerwerk van bewoners en hulpverleners allemaal bijdragen aan de naargeestigheid en spanning van het geheel. Het resultaat: een van de effectiefste horrorfilms die ik tot nu toe heb gezien. Aanrader.
Score: @@@@@
PS Ah, er komt binnenkort een vervolg, zie ik op IMDb. Hm, benieuwd of dat kan werken, met een film als deze.
|
|
|
|
Freaks (1932)
Film | film
|
07 Juni 2009 | 09:22:03
|
Een film uit de oude doosch over 'circus freaks', waarin echte 'freaks of nature' inzet zijn als acteurs: een man zonder onderlichaam en zelfs eentje zonder ledematen, een aantal dwergen, een hermafrodiet, een Siamese tweeling, een extreem magere man, een vrouw met een baard... Dit gegeven maakte de film destijds controversieel: er moest flink in gesneden worden voor hij de bioscopen in kon, en nog deed hij de carrière van regisseur Tod Browning bepaald geen goed. Toch staat Freaks bepaald niet onsympathiek tegenover zijn onfortuinlijke 'sideshow performers' (al worden hun gebreken natuurlijk feitelijk geëxploiteerd in deze film). De slechteriken zijn namelijk de 'normale' trapezewerkster en de sterke man van het circus, waarvan de eerste flirt met een dwerg, aanvankelijk voor de lol, later om zijn geld in handen te krijgen. Dat gaat van kwaad tot erger, totdat het boosaardige tweetal probeert de dwerg in kwestie te vergiftigen. Dat is de druppel; de op zich uiterst menselijke 'freaks' nemen tijdens een nachtelijke storm gruwelijk wraak - maar daar kan de kijker tegen die tijd eigenlijk vooral begrip voor opbrengen. Aanleiding voor het bekijken van Freaks was overigens het Marillion-nummer Separated Out (Anoraknophobia, 2001), dat de nodige intrigerende soundbites uit de film bevat. (“We didn't lie to you, folks! We told you we had living, breathing monstrosities!”) Nu weet ik dus eindelijk waar die allemaal precies op slaan.
Score: @@@@@
PS De film is op YouTube te bekijken; hier het eerste deel. |
|
|
|
|
|
